اشعار

آتـش زده غـم تو، بر خـرمـن رقـیه            خوش آمدی پدرجان، بر دیدن رقیه

دیروز من نشستم، بر روی دامن تو            امروز تو نـشـسـتـی، بر دامـن رقیه

از کربلا به شوق، وصل تو زنده ماندم            دشمن تـلاش کـرده، بر کـشتن رقیه

تو را به خون کشیدند، مرا اسیر کردند            رد طـنـاب مـانـده، به گـردن رقـیـه

از نـاله‌ام فـتـاده، لـرزه به کاخ ظالم            دشمن هراس دارد، از شـیـون رقیه

رخساره‌ام ز سیلی، گشته کبود و مانده            آثــار تــازیــانــه، روی تـن رقــیــه

ذکر تمام گل‌ها، گلبوسه بر لب توست            از بس شـنیدنی شد گل چـیـدن رقیه

مرا ببر که دیگر، طاقت ماندم نیست            مگـر نـیـامـدی تو، بر بـردن رقیه؟

پروانۀ بهشتی، دارد به کف «وفایی»            شمعی اگر بـسوزد، بر مـدفـن رقیه

بخواب بر سر زانوی خسته‌ام، سر بابا            منم همان که صدا می‌زدیش: دختر بابا

دلم گرفت از این کوچه‌های سرد غریبه            چه دیر آمدی ای سر! کجاست پیکر بابا؟

مـیان شام سـیاهی که یک سـتاره ندارد            دلم خوش است به نور حضور پرپر بابا

چرا نبود در آن روز، فرصتی که خدایا            منِ سه سـالـه شـوم پـاسـدار سنگـر بابا

چه خوب می‌شد اگر می‌شد این پرندهٔ کوچک            میان خـون و پـریـدن، فـدای بـاور بـابا

صبـور بـاش! سرت سـربـلند باد! مبادا            نـگـاه دشـمـنـی افـتـد بـه دیـدهٔ تـر بـابـا

بخوان برای من امشب در این سکوت خرابه            که خواب سرخ ببـینم، بریده حنجر بابا

مرا ببـر به دیـارم، به کـوچه‌های مدینه            به خـانـه‌مان، به همان کلبهٔ محـقـّر بابا

و چند لحظۀ بعد، آن صدای گریه نیامد            رسیـده بود گل کوچکی به محـضر بابا

سرت کو؟ سرت کو؟ که سامان بگیرم            سرت کو؟ سرت کو؟ به دامان بگیرم

سـراغ ســرت را مـن از آسـمـان و            ســراغ تـنـت از بـیــابــان بـگـیــرم

تو پـنـهـان شـدی زیـر انـبـوه نـیـزه            من از حنجرت بوسه پـنهـان بگـیرم

قـرار مـن و تـو شـبـی در خــرابــه            پـیِ گـنـج را کـنـج ویـران بـگـیــرم

هـلا! می‌روم تا که مـنـزل به منزل            بـرای تو از عـشـق پـیـمـان بگـیـرم

حالا که برگـشتی سـرت پـیکـر ندارد            بــابـا رقــیــه طــاقــتـی دیـگـر نـدارد

از بس که خورده سنگ و چوب و ضرب خنجر            یک جای سالم این سر و حنجر ندارد

سرخی چشمم را ببین از ضرب سیلی            حـوریـه‌ات سـویی به چـشـم تر ندارد

ای گوشوار عرش! بنگـر دخـترت را            گـوشـم شـده پـاره، دگـر زیـور نـدارد

از تـازیـانـه بـال‌هـای مـن شـکـسـتــه            دیـگـر کــبــوتــربـچـۀ تـو پــر نـدارد

زهرا مرا بوسید در صحرا که دشمن            هرگـز نـگـویـد دخـتـرت مـادر نـدارد

دردانـه‌ات را با شهـیدان هـم‌سـفـر کن            تـاب جـدایـی از عـلـی اصـغـر نـدارد

بس کن «وفایی» اضطرابم بیشتر شد            تـاب سخـن دیگـر دل مـضـطر نـدارد

مرا به جز غـم هجران تو ملالی نیست            به غیر عطر تو بویی در این حوالی نیست

تو در کـنار مـنی هـیچ کـس نـمی‌بـیـنـد            کنارم از تو لبالب پُر است، خالی نیست

اگر چه ســوخـتـم از آتـش خـیـام، مـرا            به غیر شـعـلۀ عشق تو اشتعـالی نیست

به خویش گفتم اگر او رسد، تو نازش کن            ولی چه سود مرا جز شکسته بالی نیست

خیال روی تورا با بهـشت عوض نکنم            به جز تو در دل این خسته‌دل خیالی نیست

پدر کـنار من و غـم زیاد و فرصت کم            ببوس عمه مـرا تا سحـر مجـالی نیست

میان عاشق و معشوق در زمان وصال            نگاه گرم سخن هست، قیل و قالی نیست

خـموشم از سخن و گـرم گریه و به لبم            به غیر اینکه "کجایی" دگر سؤالی نیست

به شانه بارِ غـمت بردم و شـبـیه به من            میان این همه دخـتر قـدی هلالی نیست

قـدِ خـمـیـده و مـوی سـفـیـد ثـابت کـرد            که پیر عشق تو بودن به خردسالی نیست

برای خـشکی لـب‌های تو هرچند بارانم            ولی از داغ سوزانت ترک‌خوردم، بیابانم

اگر پژمرده‌ام دور از هوای چشم‌های تو            خزان افتاده بر گـلـبرگ‌های در بهارانم

ادای نام زیبایت برای من کمی سخت است            زبان من نمی‌چرخد، شکسته چند دندانم

چنان پيراهن خونى تو از تار و پود افتاد            كه دق كرده‌ست پاى مقتلت يعقوب كنعانم

زمانی جّد من معـیار ایـمان خـلائق بود            ولی یک شهر شک دارد به اینکه من مسلمانم!

اگرچه دوری از تو سخت بود امّا خدا را شکر            ندیدی تار شد چشمم، ندیدی سوخت مژگانم

خداوندا حلالم کن اگر با این لب خـونی            زدم بـوسـه بـه روی آیۀ یـاسـیـن قـرآنـم

مگر نه اینکه وقتی تو ز مسجد دیر می‌کردی            برای هر دمش صدبار می‌رفت از بدن جانم؟

چرا وقتی که اسبت بی‌سوار آمد، نمردم من؟            چه می‌خواهد ز جانم زندگی بی‌تو، نمی‌دانم

عجب حُسن ختامی! جنتم این کنج ویرانه‌ست            که آخر سر در آغوشت رقم خورده‌ست پایانم

من آن مجـاهـد نـسـتوه خـردسال اسیرم            که شمع محفل آزادگی‌ست روی منـیرم

پیـام خـون خـدا خیزد از زبان خـموشم            که سیّدالـشهـدا را به شهـر شـام سفـیرم

رخم کبود زسیلی به چشم دوست چراغم            قدم کمان ز فراق و به قلب خصم چو تیرم

پناه هفت سپهـرم، که گـفـته دخت یتیمم؟            شفیعۀ دو سرایم، که خوانده طفل صغیرم؟

عزیز فـاطـمـه هـسـتم ز عزّتم نشود کم            اگر چه در دل شب گوشۀ خرابه بمیرم

چه باک اگر که به سنگم زنند، نخل کمالم            چه غم ز سلسلۀ روبهان، که دختر شیرم

مـرا به شـام نـبـیـنـیـد در لـباس اسارت            که تا خداست خـدا، بر تمام خـلق امیرم

پـیـام‌آور خـون شـهـیـد تا صف حـشـرم            ز سیـّدالـشـهـدا باشد این مـقـام خـطـیرم

عدو به چشم حقارت نظاره کرد به حالم            خبر نداشت که حتی فرشته نیست نظیرم

یـزید داد مـرا جا به روی خـاک خرابه            به زعم آن که شمارد میان خلق، حقیرم

کجاست تا نگرد در همین خرابه ز عزّت            پناه طفل صغـیر و مطاف شیخ کـبیرم؟

به سنّ کوچک من منگرید کامدم اینـجا            نه دست زائر خود، بلکه دست خلق بگیرم

اگر چه آمـده مـشهـور نـام من به رقـیّه            به‌سان فاطمه در عزّت و جلال، شهیرم

قـسم به دامـن پـاک حـسین‌پـرور زهـرا            که من عزیزم و ذلّت ز هیچ کس نپذیرم

خدا گواست کتک خوردم التماس نکردم            مگر نه دخـتر نـامـوس کـردگار قـدیرم

ز سوز سیـنۀ من گُل کند کلام تو(میثم)            سـروده‌های تو باشد تـرانه‌های ضمیرم

لـیـلـهٔ قـدرم و تـنهـا سـحـرش را دارم            پدرم نیست در آغوش و سرش را دارم

دخـتـر شـاهـم و اما فـقـط از این دنـیـا            پـای زخـمی‌شده و چشم ترش را دارم

خـواسـتـم پـر بـزنـم زود بـه یـادم آمـد            من از آن بال فـقـط چند پرش را دارم

بــزنـد یـا نــزنـد فــرق نــدارد شــلاق            طاقـت سخـتی هر درد سـرش را دارم

شهر را یک‌تنه با گریه به هم می‌ریزم            نـوهٔ فـاطـمـه هـسـتم جـگـرش را دارم

سرزده آمده مهمان و در این استـقـبال            گیسویی تا که شود فرشِ سرش را دارم

من نگویم چه شده چون خبرش را داری            تو نگو از لب خـونین خبرش را دارم

عمه! باید بروم وقت خـداحافظی است            نگـرانـم نـشوی! هـمـسـفـرش را دارم

سخت است وقتی روضه وصف دختری باشد            حالا تصور کن به دستش هم، سری باشد

حالا تصور کن که آن سر، ماهِ خون‌رنگی            در هـاله‌ای از گـیسویی خاکستری باشد

دخـتر دلـش پـر می‌کـشد، بابا که می‌آیـد            موهـای شـانه‌کرده‌اش در معجـری باشد

سخت است هم شیرین‌زبان باشی و هم  فکرت            پـیـش عــمـوی تــشـنــۀ آب‌آوری بـاشـد

با آن‌همه چشم‌انتظاری باورش سخت است            سهـمت از آغـوش پـدر تنهـا سری باشد

شـلاق را گـاهـی تـحـمل می‌کـنـد شـانـه            امـا نه وقـتـی شـانـه‌هـای لاغـری بـاشد

خواهرتر از او کیست؟ او که، هر که آب آورد،            چـشمـش به دنـبـال عـلی‌ اصغـری باشد

وای از دل زینب که باید روز و شب انگار            در پیش چشمش روضه‌های مادری باشد

وای از دل زینب که باید روضه‌اش امشب            «بابا! مرا این بار با خود می‌بری؟» باشد

بابا! مرا با خود ببر، می‌ترسم آن بدمست            در فکـر مـهـمانی و تـشت دیگری باشد

باید بـیـایم با تو، در بـرگـشت می‌تـرسم            در راه خـار و سنـگ‌های بـدتـری باشد

بـاید بـیـایم با تو، آخـر خـسـته شد عـمه            شاید برای او این شبِ راحت‌تری باشد؟

نمی‌دانم چرا دردِ دلـم، درمـان نمی‌گیرد            غم هجرانِ جان‌فرسای تو، پایان نمی‌گیرد

من از سختیِ دردِ دوری‌ات دق می‌کنم آخر            فراقِ تو به من یک لحظه هم آسان نمی‌گیرد

برای خشکی چشمم علاجی نیست جز گریه            کویر من به هر در می‌زند، باران نمی‌گیرد

تو را دنیا گرفت از من، عجب دنیای نامردی!            چرا مردی از این بی‌معرفت تاوان نمی‌گیرد

اگر بودی، اقلّاً این گدایت سرپناهی داشت            دل سرگشته‌ام بی‌تو سر و سامان نمی‌گیرد

هزاران بار عهدم را شکستم، مایۀ ننگم            تمام شهر از من حس اطمینان نمی‌گیرد

گـناه آمد، تـمام اعـتبارم را گرفت و برد            که حتی سایۀ من از خودم فرمان نمی‌گیرد

بیا از شرّ شیطانی به نام «من» رهایم کن            تو که باشی کنارم، این‌قَدَر میدان نمی‌گیرد

وَ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْرِى، عمر من در خواب غفلت رفت            تو کاری کن، اجل بی اذن تو که جان نمی‌گیرد

خلاصه با همین آلودگی‌ها، دوستت دارم            برای هیچ‌کس قلبم به این میزان نمی‌گیرد

خمارم، میل انگور ضریح مرتضی دارم            شرابی در حد این بادۀ جوشان، نمی‌گیرد!

میان صحن حیدر از سر عالَم کلاه افتاد            کدامین چشم‌ها را برق آن ایوان نمی‌گیرد

رگ خواب منِ دلتنگ، دست دختر شاه است            برات کـربلا را جز رقیه‌جان نمی‌گیرد؟

جهان می‌سوخت وقتی دختر از بابا بغل می‌خواست            که بی‌آغوش، حس عاطفه جریان نمی‌گیرد

خدا را شکر دیگر خیزرانی هم مزاحم نیست            لبش را لحظه‌ای از آن لب و دندان نمی‌گیرد

گُر گرفتم، سوختم، در شعله‌ها تب کرده‌ام            آفـتابـا از عـطش جان را لـبالـب کرده‌ام

من خودم دیدم که لبهای تو را با چوب زد            هرچه با لبخـند تو کـردند با لب کرده‌ام

تـشـنـۀ جـام بـلا بودن بـرایم بهـتر است            پس برای دیدنت خود را مقـرّب کرده‌ام

من به چشمم قول دادم خواب می‌بینم تورا            روز را با وعـدۀ دیـدار تو شـب کرده‌ام

این گره کور است اما سعی خود را می‌کنم            با سرِ انگـشت مـویم را مـرتب کـرده‌ام

مقتل خود را نوشتم جای دفتر روی خاک            با سرانگشت قلم، خون را مرکب کرده‌ام

قامتم خـم شد اگر، مگـذار پای پـیـری‌ام            بلکه در غـم اقتدا بر عمّه زینب کرده‌ام

ابری گذشت و گفت که دریا رقیه است            طوفان وزید و گفت که صحرا رقیه است

کوهی قیام کرد و به طوفان و ابر گفت            این کوه، این شکـوه، هـمـانا رقـیه است

رد شد نسیم و گفت که من روح‌بخشم و            اثـبـات می‌کـنـم که مـسـیـحا رقـیـه است

در کوی عشق حرف صغیر و کبیر نیست            زیـنب در این مـقـام سـراپـا رقـیـه است

کـوچـک‌تـرین مـحـجـبـۀ خـانـۀ حـسـین            آئـیـنـۀ نــجــابـت زهـــرا رقــیــه اســت

سـقــا دلــیـل شــادی قـلـب رقــیــه بــود            پس دلـخـوشی حـضرت سـقا رقیه است

باب الـحـوائـجـان حـرم وقـت رفـع غـم            نامی که می‌بـرنـد به لـب‌هـا رقـیه است

در این قبیله هر که به کاری‌ست ملـتزم            حـلّال مـشـکـلات شـدن بـا رقــیـه است

مـا نــوکــران طـایــفـۀ عــشــق تـا ابــد            ذکری که هست بر لبـمـان یا رقیه است

روح بزرگش دمیده‌ست جان در تن کوچک من            سرگرم گفت و شنود است او با من کوچک من

یک لحظه از من جدا نیست بابای خوبم، ببینید            دستان خود حلقه کرده‌ست بر گردن کوچک من

می‌خواستم از یتیمی، از غربت خود بنالم            دیدم سر خود نهاده‌ست بر دامن کوچک من

در این خزان محبت، دارم دلی داغ‌پرور            هفتاد و دو لاله رُسته‌ست از گلشن کوچک من

از کربلا تا مدینه گل‌فرش داغ دل ماست            با ردّ پایی که مانده‌ست از دشمن کوچک من

دنیا چه بی‌اعتبار است در پیش چشمی که دیده‌ست            دارالامان جهان را در مأمن کوچک من

آنان که بر سینه دارند داغ سفر کرده‌ای را            شاخه گلی می‌گذارند بر مدفن کوچک من

کنون که داغ تو بر سنگ‌ هم اثر بگذارد            چه مرهمی ز غمت عمّه بر جگر بگذارد

برو بهشت که جبریل جای خشت خرابه            برای زیـر سـرت بـالـشی ز پَر بگذارد

سه سال داری و صد زخم، باید عمه‌ات امشب            برای غـسل تنـت وقـت، بیـشتر بگذارد

کجاست فاطمه تا بازوی شکـسـته ببـیند            علی کجاست به دیوار غصه سر بگذارد؟

منم حسین و تو عباس، پس رواست که عمّه            کـنـار پـیکـر تو دست بر کـمـر بگذارد

تـن کـبـود تـو را بـین قـبـر مـی‌نـهم اما            هـلال قـامـت رنـجـیـده‌ات اگـر بـگذارد

کنار عمه بمان؛ من نمی‌گذارم از این پس            در این خرابه کسی با تو سربه‌سر بگذارد

بمـان عـزیز دلـم قـول می‌دهـم نـگـذارم            دوبـاره چـوب، قـدم بر لبِ پـدر بگذارد

خودم به پای خودم می‌روم دوباره به بازار            کـفن بـرات بگـیرم، سـنـان اگر بگذارد

سری غرق در خـون، گـلویی بریده            بـمـیـرم سـر تـو چـه رنـجـی کـشیده

لـبی سـرخ و پـرپـر، لـبی پـاره پاره            چه مویی! پریشان، چه رنگی! پریده

چه بـابـای خـوبی! ز عـالم سری تو            کـسـی بـهـتـر از تـو، نـدیـده نــدیـده

نگاهت چو خورشید، گرم است و گیرا            کـه بـر شــام تــارِ، دلِ مـن دمــیــده

رسیدی تو آخر، نه با پا، که با سر!            غــم و شــادی‌ام آه در هــم تــنــیــده

رخ دخـــتــرت مــثـلِ مــاهِ گـرفــتـه            قـد دخـتـرت چـون هــلالـی خـمـیـده

فــدای ســرت زخــم‌هــای تــن مــن            کـه اشـکـم بـرای تـو تـنـهـا چـکـیـده

صــدایـم گــرفـتــه! دعــایـم گـرفـتـه            نـفـس‌هـای مـن شـد، بــریـده بـریـده

شده محـفـل ما، «پدر_دختری» باز            کــنــار ســـرت دخــتــرت آرمــیــده

شاعر برای گفتن از این غم کمک می‌خواست            روضه برای شرح این ماتم کمک می‌خواست

آنقدر روی پیکـرش زخـم و کـبودی بود            مرهم برای زخم از مرهم کمک می‌خواست

از راه رفـتـن‌هـای او چـیزی نـمی‌گـویـم            گاهی برای ایستادن هم کمک می‌خواست

آتش میان خـیـمه‌هـا افـتـاد و از آن روز            شانه میان گیسوی درهم کمک می‌خواست

در خاطرش آمد رباب آن روز از باران            حتی به قدر بارشی نم‌نم کمک می‌خواست

یـاد مـدیـنـه زنـده شـد در کـنـج ویــرانـه            عمه برای غسل او آن دم کمک می‌خواست

یـادش بخـیـر آن روز آخـر مــادر پـیـرم            از من برای نصب یک پرچم کمک می‌خواست

"آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد"            دختر مرتضی علی، فاطمه‌وار می‌رسد

زانوی شاهزاده‌ها هست ركاب محملش            با چه شكوه و شوکتی کوه وقار می‌رسد

هاشمیان به گرد او، فاطمیات پشت سر            قامت عصمتش در این حصن و حصار می‌رسد

دار و ندار فاطمه، گوهر ناب مصطفی            به كـربـلا حسین با دار و نـدار می‌رسد

خامس آل پنج تن، همره طفل شیرخوار            زودتر از روز دهـم سـر قـرار می‌رسد

شانۀ آسـمـانـیـان، محـمـل دخـتران شده            چه نازدانه دختری به این دیار می‌رسد

گرد و غبار این زمین تا نرسد به معجری            بال فرشته از یمـین یا که یسار می‌رسد

رونق کـار مـأذنـه، رکن شـباب هاشمی            وارث هـیـبت نـبـی، یکّـه‌سوار می‌رسد

"رونق باغ می‌رسد، چشم و چراغ می‌رسد"            "عنبر و مشک می‌دمد" دولت یار می‌رسد

وزیر اعـظـم حـسـین آیـۀ محـكم حـسین            صاحب پرچم حسین آن جلودار می‌رسد

آن سوی دیگر از زمین، نیزه و تیغ آبدار            ارتش زمـهـریـرهـا چـند هزار می‌رسد

رفت قرار ناگهان، از دل خواهر حسین            در نظرش همه جهان تیره و تار می‌رسد

پـرده کـنـار مـی‌رود، واقـعـۀ روز دهـم            صحنه به صحنه از دل گرد و غبار می‌رسد

"چاک شده است آسمان غلغله‌ای‌ست در جهان"            دید ز هر طرف غمی همچو شرار می‌رسد

دید كه از جور فرس، چه استخوان‌ها كه شكست            نالـه و بـانگ قـاسـمِ لالـه‌عـذار می‌رسد

حلقه زدند کوفیان دور حسین و اکبرش            صدای طبل شادی و داد و هوار می‌رسد

طفل به دست آسمان، بود و صدای خنده از            لشكر شامیان بر این طرز شكار می‌رسد

لحـظۀ تـلخ حـادثـه چکـمۀ نونـوار شمر            همره کهنه خنجری سرکش و هار می‌رسد

گوشه به گوشه آسمان سرخ‌تر از خون گلو            پنجـۀ شمر و زلف او! آخرکار می‌رسد

وقت نفس نفس زدن، زمان دست و پا زدن            نـالـۀ «یا بُـنَیَّ» از گـوشه کنار می‌رسد

"آب زنـید راه را"، مادر او به قـتـلگـاه            با پر و بال زخمی و حالت زار می‌رسد

گوش زمین و آسمان می‌شنود در آن زمان            آه صـدای پـای آن چـنـد سـوار می‌رسد

چشم حسین بسته شد، قوم هراس شد جسور            موقع غارت از حرم، وقت فرار می‌رسد

بیابان با وجود تو برای ما بیـابان نیست            کسی که با تو می‌آید سفر، دیگر پریشان نیست

کنار تو کسی دلواپس خار مغیلان نیست            بیابان گردمان کردی، ولی زینب پشیمان نیست

اگر دربدر کوه و بیابانم کنی، عشق است            اگر زخمیِ صد خار مغیلانم کنی، عشق است

پریشانم کنی عشق است، حیرانم کنی عشق است            اگر دنبال معشوق است دل، دنبال سامان نیست

بپرسی جای جای کربلا را شرح خواهم داد            بپرسی مو به موی ماجرا را، شرح خواهم داد

مسیر کوفه تا شام بلا را شرح خواهم داد            هر آنچه از تو پنهان نیست، از من نیز پنهان نیست

برادر جان تو ثـارالله و ثـارالله دیگر من            حسینِ قبل خنجر تو، حسین بعد خنجر من

تجلی می‌کنم در تو، تجلی می‌کنی در من            شهادت یا اسارت هر دو آغاز است، پایان نیست

بنه پا بر زمین این خاک‌ها مشتاق و لبریزند            تمام دختران یک یک مژه بر پات می‌ریزند

نباید هم به مهمان‌داری‌ات این قوم برخیزند            چرا که خلق می‌دانند صاحب خانه مهمان نیست

مـیـان کـاروان تو نـدیـدم غـیر زیـبـایـی            جـوانـان رشـیـد و نـونـهـالان تـمـاشـایی

به همره بار گل آورده‌ام آن هم چه گل‌هایی!            غلط گفته هر آنکه گفته این صحرا گلستان نیست

نقاب افکن مرا با مظهرِ حق رو‌به‌رو گردان            طنابی گردن زینب ببند و کو به کو گردان

همانگونه که مردی از شهادت نیست روگردان            به پای تو زنی هم از اسارت روی گردان نیست

محال است از میان خیمه آه سرد برخیزد            ز کوه صبر من حتی نشان درد برخیزد

اگر زن شیرزن باشد، به جنگ مرد برخیزد            بجنگم با سنان؟ هرگز! سنان که جزو مردان نیست

به زیر سایبانِ قـد و بالای تو می‌خـوابیم            من و این کاروان از چشمۀ فیض تو سیرابیم

نه اینکه دست ما دور است از آب و پی آبیم!            فراتِ بی لیاقت لایق لب‌های طفلان نیست

چه خوشبخت است طفلی که به حلقومش نگات افتد            چه خوشبخت است آن کس که روی نعشش عبات افتد

یکی با لب، یکی با دل، یکی با سر به پات افتد            دل سلطانِ عالم را به دست آوردن آسان نیست

به طفلان تو گریه بر پـدر کردن نمی‌آید            به زینب معجر پاره به سر کردن نمی‌آید

برادر جان به ما اصلاً سفر کردن نمی‌آید            کسی در خیمه‌های ما به جز شش‌ماهه خندان نیست

صدا زد: آی مردم این شهید ما مسلمان است            بزرگِ خاندانم را نمی‌بینید عریان است؟!

جواب قاریِ قرآنِ زینب، بوسه باران است            جواب قاریِ قرآنِ زینب، سنگباران نیست

مـی‌رسـد دیـگـر بـه امّـیــد خــدا            مـیـهـمـان کـوفـه سـمـت کـربـلا

کـاروان مـاه و کـوکـب می‌رسـد            عـمـۀ ســادات زیـنـب مـی‌رســد

مـی‌رسـد زیـنب ولی با احـتـرام            نه خـبــر از هـلـهـلـه نه ازدحـام

کوفیان! این شأن مهـمان‌ها نـبود            جای مهـمـان در بـیـابـان‌ها نبود

با چه رویی دشمن مهمان شُدید؟!            سـدِّ راه یـوسـف کـنـعـان شدید؟!

اشک‌های نخل‌ها هم جاری است            کوفیان! این رسم مهمانداری است؟

زینب امـا در دلـش امّـیـد داشت            کاروانی مملو از خورشید داشت

با علی اکبر، عـقـیـله غم نداشت            تا که بود عباس چیزی کم نداشت

خـیــمــۀ او قــبــلـۀ افــلاک بـود            دور خـیـمه چـشـم‌های پـاک بود

کی سخن از غارت و تاراج بود            آبِ نــهــر عــلــقـمـه مَــوّاج بود

کی رباب اندوه در رخساره داشت؟!            شیرخواره داشت و گهواره داشت

تا که سقا بود قـلـبـش خـون نبود            نـغـمـۀ لالایی‌اش مـحـزون نـبود

کــاروان وقــت ورود آرام بــود            نه خـبر از سنگ، نه از بام بود

وای اگر خولی به این صحرا رسد            یــا صــدای نــالــۀ زهــرا رسـد

وای از بی‌تــابـی طـفــل ربــاب            وای از سوز عطش از قحط آب

وای اگر چشم سه ساله، تر شود            یا که خـیـمه بی عـلی اکـبر شود

وای اگر سخـتی بـبـیـند دخـتری            وای اگر آتـش بـگـیرد معـجـری

آه اگر که سر جـدا باشی حـسین            یا به زیر دست و پا باشی حسین

نیزه و تـیر و کمان با ما چکار؟            خولی و شمر و سنان با ما چکار؟

خـیـمه بر پـا شد امـان از نـیـنوا            بوی خـون می‌آید از کرب و بلا

وای از غـم‌های عـاشورا حسین            یا حسین و یا حـسین و یا حسین

در بیابانی از عـطش لبـریز            کــاروانــی غــریـب مـی‌آیـد

از لـب هـر کـجـاوه‌ای بـا آه            نــالــۀ یــا مـجــیـب مـی‌آیــد

کـاروانی ز مـکـه بـرگـشـته            آمـده تـا کـه حـج تـمـام کـنـد

کـعــبـه دنــبـال قــافـلـه آیــد            تا به این قـبـلـه اسـتـلام کـند

پای خورشید خسته تاول زد            بسکه دنـبـال نـور قـافله بود

آسمان با تمام وسعت خویش            خـاک پـای عـبور قـافله بود

کربلا در دلش چه غوغایی‌ست            کـه بـهــارش ز راه مـی‌آیــد

بـرسـانـیــد بـی‌ پــنــاهـان را            به جـهـانْ تـکـیـه‌گـاه می‌آیـد

بر تن نـاقـه‌ها حـریر بهشت            گـرمـی آفــتــاب بـی‌تـأثــیـر

مشک‌ها سلـسـبیل می‌بـردند            بـادهـا بـود تـحـت امـر امیر

دور مـاه قـبـیـله وقت نـزول            آسـمـانی پُر از مـحـارم بـود

لـشـکـری تا فـدای او بـشـود            فـقـط از او اشـاره لازم بـود

چـه صـفـی بـسـته‌اند زانوها            تـا رکـاب پـرِ عـقـیـلـه شوند

هــیـجـده تـا سـتـاره آمـده‌انـد            سـایـه‌سـار سرِ عـقـیله شوند

آفــتــاب آمــده بــه پــابــوسِ            مـاه در پـردۀ حـیـای حـسین

اولـیـن بـار می‌رسـد امـروز            پای زینب به کربلای حسین